RĘKA W RĘKĘ, DZIÓB W DZIÓB
Logo szkoly

RĘKA W RĘKĘ, DZIÓB W DZIÓB

dd1

 Kolejny rocznik absolwentów opuścił mury naszej szkoły. Na wspólnej uroczystości zakończenia roku szkolnego tradycyjnie spotkali się rodzice, uczniowie, nauczyciele i dyrekcja. Na stołach, oprócz świadectw wyróżnionych uczniów, jak co roku piętrzą się nagrody i listy gratulacyjne. Widok ten napawa zebranych dumą z powodu licznych sukcesów i poczuciem dobrze spełnionych ról, zadań, obowiązków. 

Garnitury, białe koszule, buty na glanc, zwiewne sukienki, szpilki i makijaż inny niż dozwolony na co dzień. Kamery, aparaty, smartfony i zupełnie nowy zwyczaj – selfie z Panią Dyrektor. Nie brak podziękowań, życzeń, wyrazów wdzięczności, pochwał i emocji związanych z od dawna przewidywanym końcem i nowym początkiem. I wiara, że to, co stało się tutaj, nie zostanie zaprzepaszczone.


Jak co roku uroczystość pożegnania absolwentów uświetnił występ grupy teatralnej Bez komentarza ze spektaklem Dziób w dziób. Banda podwórkowa gołębi z hersztem Zbigniewem na czele zamierza  w myśl zasady „jeden za wszystkich – wszyscy za jednego” dokonać brudnej zemsty na bezpańskim kocie, który rzekomo dopuścił się zbrodni na jednym z ich pobratymców. Podczas narady gołębie postanawiają kota „przygruchać”*, „zrobić na szaro”*, „odwrócić ogonem”*, „poszczuć psem”*i „obsryndolić”*. Przeciwstawia się temu samotny wróbel, który chociaż bardzo pragnie dołączyć do grona tych, co w swoim mniemaniu ”nie drepczą a skaczą”*, staje w obronie kocura, pomaga mu pozbyć się „pamiątki” po bezlitosnych ludziach i podejmuje próbę uniewinnienia sierściucha. I jak to nie tylko w bajce bywa, staje się adresatem szykan i poniżeń. Bo tutaj rządzą gołębie i inni „nie muszą ich lubić, mają ich szanować”, a wróbel, „przyfruwas jeden”* ma „wyćwiertalać”*. Gdy jednak kot okazuje mu szacun, zapewnia ochronę i z wdzięcznością podaje futrzastą łapę, ”mocne w dziobach gołębie” nader wspaniałomyślnie wróbla do bandy przyjmują.

Przedstawienie utrzymane w pozornie wesołym klimacie wojny podwórkowej między gołębiami, a Bogu ducha winnym kotem i jego sprzymierzeńcem – wróblem, naszpikowane komicznymi tekstami aktorów, wcielających się tym razem w role zwierząt, to w gruncie rzeczy realny scenariusz wojny w obrębie innego, ludzkiego gatunku. Nie sposób bowiem nie dostrzec w spektaklu analogii z funkcjonowaniem grup społecznych, w których jednostka słabsza - bardziej uległa, podporządkowana, mało asertywna - ów wróbel Przemek - ma często poczucie, że „ja jestem inny, oni są więksi, silniejsi, mądrzejsi”*, gdzie wystarczy jeden impuls w postaci reakcji osobnika ustawionego wyżej w hierarchii, żeby zostać zaakceptowanym i móc domagać się należnych sobie praw i szacunku, choćby nawet aprobata ze strony niedawnych prześladowców podszyta była strachem i fałszem. Warto zachować przy tym uważność i dystans, gdyż z chęci przynależności do grupy, z potrzeby akceptacji zrodzić się może niebezpieczne pragnienie, aby ręka w rękę, dziób w dziób z innymi zmierzać ku nie zawsze szczytnym celom. Bo w razie porażki, która nie ma przyjaciół, zawsze znajdzie się ktoś, kto rzuci nam w twarz pytaniem: „A trzeba się było pod kuper ustawiać”*?

*cytaty ze scenariusza spektaklu

Nagrodzone gromkimi brawami przedstawienie klasy teatralnej to nie jedyny jej sukces w tym roku. Grupa Bez Komentarza, od lat kierowana przez Sylwię Aftykę – Łodę, zdobyła liczne laury w konkursach teatralnych:

  • na Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów Szkolnych INTEGRA Wrocław tytuł laureata uzyskały dwie grupy: młodsza i starsza,
  •  na 38. Ogólnopolskim Festiwalu Teatru Młodych DZIATWA  w Łodzi Teatr Aftyczny zdobył tytuł laureata oraz nagrodę za podjęcie i twórczą realizację lokalnej historii w przedstawieniu zrealizowanym we współpracy z Poradnią Profilaktyczno - Konsultacyjną – MONAR w Wałbrzychu (grupa brała udział w programie „Historia Kształtuje Teraźniejszość” współfinansowanym przez Urząd Miejski w Wałbrzychu),
  •  28. Festiwal Teatrów Heca w Płocku zaowocował sukcesem e postaci 1. miejsca dla grupy młodszej i 3. miejsca dla grupy starszej,
  •  laury zdobyte na na 17. Młodzieżowych Konfrontacjach Teatralnych Teatrrrałki – potyczki miedzy narodami to wyróżnienie dla grupy starszej oraz nagroda instruktorska. (UW)
Pomysłodawca i administrator :

Wykonanie : Wojciech Nosal & Rafał Budzis